ఈ సంవత్సరం నాకు చాలా విచిత్రంగా గడిచింది, కానీ అదే సమయంలో చాలా ఉత్సాహంగా కూడా ఉంది. ఇప్పటి వరకు నా జీవితంలోని చివరి కొన్ని సంవత్సరాలు హాస్టల్‌లోనే గడిపాను. అక్కడే నేను నా సెకండరీ, హయ్యర్ సెకండరీ మరియు గ్రాడ్యుయేషన్ పూర్తి చేసి, 6 సంవత్సరాల తర్వాత ఇంటికి తిరిగి వచ్చాను. నా వయసు 21 సంవత్సరాలు. నా తల్లిదండ్రులిద్దరూ పురావస్తు శాస్త్రవేత్తలు మరియు సంవత్సరంలో చాలా భాగం ఏదో ఒక సుదూర దేశంలో పురావస్తు తవ్వకాలతో బిజీగా ఉంటారు, కాబట్టి నా చెల్లెలు శిఖ మరియు నేను మా బాల్యాన్ని పనివాళ్ల సంరక్షణలో గడిపాము. మాది చాలా పెద్ద ఇల్లు. నా చెల్లెలు నాకంటే రెండు సంవత్సరాలు చిన్నది మరియు ఆమె ఇంట్లో ఎప్పుడూ ఒంటరిగా లేదు. శిఖ సాధారణంగా ఒంటరిగా ఉంటుంది, తనలో తనే ఉంటుంది మరియు చాలా సున్నితమైనది. ఆమె అపరిచితులతో కలవడానికి సిగ్గుపడుతుంది.
మేమిద్దరం తోబుట్టువులం చాలా సులభంగా కలిసిపోయేవాళ్ళం. నేను ఇంటికి తిరిగి వచ్చినప్పుడు, చాలా సంవత్సరాల క్రితం, నాకు పదకొండేళ్ళు, శిఖకు తొమ్మిదేళ్ళు ఉన్నప్పుడు నేను కూడా ఇలాంటి పరిస్థితిలోనే ఉన్నట్లు అనిపించింది. మేము మా తల్లిదండ్రులతో కలిసి ప్రయాణాలు చేసేవాళ్ళం. వాళ్ళు మమ్మల్ని ఆఫ్రికాలోని ఒక చిన్న పట్టణంలో ఉన్న ఒక చిన్న ఇంటికి తీసుకెళ్లారు. అక్కడ మేమిద్దరం మా వయసున్న ఇతర అబ్బాయిలు, అమ్మాయిల కంటే పూర్తిగా భిన్నంగా ఉన్నామని, వాళ్లతో మాకు ఎలాంటి పోలికలూ లేవని గ్రహించాం. మాకు అక్కడ ఎవరూ తెలియదు, నిజం చెప్పాలంటే మాకు ఎవరితోనూ మాట్లాడాలని కూడా అనిపించలేదు, అందుకే కేవలం ఒకరితో ఒకరం ఆడుకునేవాళ్ళం.
ఈ పరిస్థితి మమ్మల్ని ఇద్దరినీ ఒకరికొకరు మరింత దగ్గర చేసింది. మేము దాగుడుమూతలు, వ్యాపారం, ఇంటింటి ఆట, లూడో, క్యారమ్ వంటి అన్ని రకాల పిల్లల ఆటలు ఆడుకునేవాళ్ళం. ఆ రోజులు చాలా సరదాగా, గుర్తుండిపోయేవిగా ఉన్నాయి. మేము కొన్నిసార్లు హద్దులు దాటి ఉండవచ్చు, కానీ ఆ వయసులో మేము అమాయకంగా భావించేవాళ్ళం. అప్పుడు మా తల్లిదండ్రులు లేని ఆ సమయంలో, నిర్లక్ష్యం చేయబడిన మా జీవితాలలో, చేతులు పట్టుకోవడం, రేడియోలో పాటలు వినడం, నిద్రపోవడం వంటి వాటితో ఒకరికొకరు అండగా నిలిచాం. శారీరకంగా ఒకరికొకరు దగ్గరగా ఉండటం గురించి ఇంకేం చెప్పగలం.
నా సోదరి సన్నగా, తెల్లగా, పెద్ద నల్లని కళ్ళతో ఉంటుంది. ఆమెను చూస్తే, మీ చూపుతో వారి శరీరం మొత్తం చూడవచ్చనిపిస్తుంది. ఆమె కొన్ని విధాలుగా చాలా అందంగా ఉంటుంది, అదొక విభిన్నమైన అందం. ఆమె మీతో మాట్లాడనప్పుడు సాధారణంగా చాలా నిశ్శబ్దంగా ఉంటుంది, కానీ మాట్లాడేటప్పుడు మాత్రం అనర్గళంగా మాట్లాడుతుంది. శిఖ చాలా నిరాడంబరంగా, సూటిగా ఉంటుంది, కానీ తీవ్రంగా వ్యంగ్యంగా మాట్లాడుతుంది. ఆమె వక్షోజాలు చిన్నవి, నడుము సన్నగా, కాళ్ళు పొడవుగా ఉంటాయి, వెనుక నుండి చూస్తే ఆమె అందంగా కనిపిస్తుంది. నేను ఇంటికి తిరిగి రావడానికి ఇదే నేపథ్యం.
నేను ఇంటికి తిరిగి రాగానే, శిఖ నా సామాను సర్దడంలో సహాయం చేసింది. నేను ఇంటికి తిరిగి రావడం చూసి ఆమె చాలా సంతోషపడింది. ఆమె నన్ను ఎన్నో ప్రశ్నలు అడిగింది, నేను ఇంట్లో ఎంతకాలం ఉంటానో తెలుసుకోవాలనుకుంది. మేము మాట్లాడుకుంటున్నప్పుడు, పదేళ్ల క్రితం నాటి ఆ రోజులకు, ఇప్పటి రోజులకు మధ్య ఉన్న పోలికలను మేమిద్దరం గమనించాము.
“మనం ఆఫ్రికాలోని ఆ భయంకరమైన గ్రామంలో ఉన్నప్పుడు లాగే,” అంది శిఖ. మేము ఆ పాత రోజుల గురించి మాట్లాడుకోవడం మొదలుపెట్టాము. ఆ పాత జ్ఞాపకాలు మా చిన్ననాటి ఆటలను నాకు గుర్తు చేశాయి, వాటిలో కొన్నింటిని నేను మర్చిపోయాను.
డబ్బు దాచే ఆట
మొదటి రెండు మూడు వారాల పాటు, శిఖ నాకు ఇష్టమైన ఆహారాన్ని వండి పెట్టింది. మా అమ్మానాన్నలు ఉన్నప్పుడు, మేం నలుగురం కలిసి కూర్చుని తినేవాళ్ళం, వాళ్ళు లేనప్పుడు మేమిద్దరం కలిసి కూర్చునేవాళ్ళం. నేను మాస్టర్స్ డిగ్రీ చదవడానికి ఒక కాలేజీలో చేరాను. శిఖ కూడా అదే కాలేజీలో చదివింది. మేమిద్దరం కలిసి కాలేజీకి వెళ్ళేవాళ్ళం, కలిసి ఇంటికి వచ్చేవాళ్ళం. పాత రోజుల్లో లాగే, మధ్యాహ్నం పూట మేమిద్దరం టీవీ ముందు కలిసి కూర్చుని టీవీ చూసేవాళ్ళం. ఒక మధ్యాహ్నం, ఇంట్లో మేమిద్దరమే ఉన్నప్పుడు, టీవీలో సినిమా వస్తోంది. మేమిద్దరం సోఫాలో పక్కపక్కన కూర్చుని, ఒకరిపై ఒకరు వాలి చూస్తున్నాము. అప్పుడు శిఖ, “తాతా, ఇన్ని సంవత్సరాలుగా నేను ఒంటరిగా ఎంత బాధపడ్డానో నీకు చెప్పానా?” అని అంది.
నేను సరదాగా అన్నాను, “ఏయ్ పిచ్చిదానా, నువ్వు నాకు వెయ్యిసార్లు చెప్పావు, నన్ను నమ్ము, నేను ఈ సంవత్సరాలన్నీ చాలా ఒంటరిగా గడిపాను, నాకు ఎప్పుడూ నువ్వే గుర్తొచ్చావు.” నేను శిఖ భుజం మీద చేయి వేసి ఆమె వైపు వంగి, “ఇంకా తెలుసా, నేను హాస్టల్‌లో చాలా మంది అబ్బాయిలతో మాట్లాడాను, కలిసి ఉన్నాము, కలిసి ఆడుకున్నాము, కానీ నాకు నిజమైన స్నేహితులు ఎవరూ దొరకలేదు, అందుకే నాకు చాలా ఒంటరిగా అనిపించి నువ్వే గుర్తొచ్చావు,” అన్నాను. నేను శిఖ సువాసనను దాదాపు మర్చిపోయాను. నేను మెల్లగా ఆమె జుట్టులో నా వేళ్లను పోనివ్వడం మొదలుపెట్టాను.
“నేను కూడా,” అంది శిఖ, “నాకు కూడా నిజమైన స్నేహితులు ఎవరూ లేరు, కాలేజీలో నన్ను ఎవరూ ఇష్టపడరు, నాకు కూడా చాలా ఒంటరిగా ఉంటుంది.”
మేమిద్దరం కలిసి కూర్చుని టీవీలో సినిమా చూస్తున్నాము. కొద్దిసేపటి తర్వాత, శిఖ మళ్ళీ అంది, “మనం చిన్నప్పుడు టీవీ చూస్తూ దాగుడుమూతలు ఆడుకునేవాళ్ళం కదా, నీకు గుర్తుందా? నేను నా ఒంటిలోంచి ఒక పైసా దాచేదాన్ని, నువ్వు దాన్ని వెతికేదానివి?”
“లేదు, నాకు సరిగ్గా గుర్తులేదు… అస్పష్టంగా గుర్తుంది, కానీ చాలాసార్లు మనం దాన్ని కనుక్కోలేకపోయేవాళ్ళం,” అని నేను బదులిచ్చాను.
“ఎందుకంటే నాణెం చాలాసార్లు జారిపోయేది,” అని శిఖ చెప్పి, తన జీన్స్ జేబులోంచి ఒక రూపాయి నాణెం తీసి, “ఇదిగో, నా దగ్గర నాణెం ఉంది,” అంది.
ఈ ఆటతో నాకున్న జ్ఞాపకాలు చాలా అమాయకంగా, స్వచ్ఛంగా ఉండేవి, కానీ ఈ రోజు, పదేళ్ల తర్వాత, పరిస్థితులు ఎలాగో మారిపోయాయి. నా గొంతు ఎండిపోయినట్లు అనిపించింది, నా గుండె వేగంగా కొట్టుకుంది.
“మనం సినిమా చూస్తూ ఆడుకోవచ్చు,” అంది శిఖ, “మునుపటిలాగే చాలా సరదాగా ఉంటుంది.”
‘అరె, మునుపటిలాగే,’ అని నేను మనసులో అనుకున్నాను. శిఖ లేచి మరో గదిలోకి వెళ్లి రెండు నిమిషాల తర్వాత తిరిగి వచ్చింది. శిఖ జీన్స్, ముందు వైపు బటన్లు పెట్టి, వి-నెక్ ఉన్న లేత గోధుమ రంగు టాప్ వేసుకుంది. ఆమె సాక్సులు వేసుకుంది. బహుశా బ్రా కూడా వేసుకుందేమో. శిఖ సోఫాలో పడుకుని తన కాళ్లను నా ఒడిలో పెట్టుకుంది, మరియు సినిమా చూస్తూ, “నీ మొదటి వంతు డబ్బును కనుక్కోవడం,” అని చెప్పింది.
మిగిలిన బంగ్లా చోటి కథ తర్వాత………